Wanneer je met Chris praat, valt één ding direct op: passie voor het vak en een nuchtere kijk op mensen. Met een carrière die begon op de werkvloer en leidde naar een managementpositie, heeft Chris de sector zien veranderen. "Ik begon op mijn vijftiende," vertelt Chris. "In die tijd was de hiërarchie heel anders. Je deed wat er gevraagd werd en de senioriteit van je collega’s was heilig. Vandaag de dag is die dynamiek volledig verschoven."
De kracht van het instinct versus de theorie
Een van de meest interessante observaties van Chris is de verschillende basis van waaruit generaties werken. Aan de ene kant heb je de oudere generatie, die vaak handelt vanuit wat Chris het 'moederlijk instinct' noemt. "Zij hebben jarenlang ervaring. Ze 'zien' aan een kind wat er nodig is zonder in een tekstboek te kijken. Dat is onbetaalbaar."
Aan de andere kant is daar de jongere generatie. "Zij komen binnen met een rugzak vol actuele theorieën. Ze kennen de specifieke ontwikkelingsmijlpalen uit hun hoofd en kunnen precies benoemen waarom een kind bepaald gedrag vertoont volgens de nieuwste wetenschappelijke inzichten. De uitdaging en de kracht zit in het samenbrengen van die twee werelden."
Chris organiseert daarom bewust sessies waarbij verschillende leeftijden samenwerken aan casussen, bijvoorbeeld over veiligheid en safeguarding. "De oudere garde brengt de praktijkwijsheid in, de jongeren de theoretische kaders. Als ze naar elkaar gaan luisteren, ontstaat er een veiliger en kwalitatief betere omgeving voor de kinderen."
Communicatie als de grootste drempel
Toch verloopt die samenwerking niet altijd zonder slag of stoot. Communicatie blijkt vaak de grootste uitdaging. "Vroeger was de toon zakelijker. Nu moet je als manager veel meer een coach zijn," legt Chris uit. "De jongere generatie wil begrepen worden. Ze nemen geen genoegen meer met 'omdat we het altijd zo doen'. Ze willen de 'waarom' weten. Dat kan voor de oudere garde soms aanvoelen als een gebrek aan respect of een aanval op hun autoriteit, terwijl het eigenlijk gewoon een andere manier van leren is."
Daarnaast speelt het sociale aspect een rol. Buiten het werk hebben de generaties vaak weinig gemeenschappelijke interesses, wat de teambuilding bemoeilijkt. Chris probeert dit te overbruggen door op de werkvloer een cultuur van openheid te stimuleren. "Ik sta zelf ook nog regelmatig 'op de vloer'. Ik wil niet die manager zijn die alleen in een kantoortje zit. Door zelf het goede voorbeeld te geven, rustig blijven onder druk, iedereen bij naam noemen, oprechte interesse tonen, hoop ik die barrières te verkleinen."
Mentale gezondheid
Een opvallend verschil dat Chris benoemt, is de aandacht voor mentale gezondheid. Waar de oudere generatie gewend was om "niet te zeuren en door te gaan", is de huidige generatie veel actiever bezig met hun mentale gezondheid.
"Dat is een positieve ontwikkeling, maar het vraagt wel wat van de organisatie," aldus Chris. "We bieden nu programma's aan voor mentale ondersteuning en hebben onafhankelijke adviseurs waar medewerkers terecht kunnen. Jongere medewerkers verwachten die flexibiliteit en steun. Als je daar als werkgever niet in meegaat, ben je ze kwijt. Het gaat niet meer alleen om het salaris, maar om de vraag: 'Word ik hier als mens gezien?'"
De veranderende ouder
Niet alleen het personeel veranderd; ook de ouders van nu zijn anders dan twintig jaar geleden. Chris merkt dat ouders mondiger en emotioneler zijn geworden. "Ouders ervaren druk, en die druk voelen wij op de opvang. De uitdaging voor mijn team is om die professionele grens te bewaken zonder de persoonlijke klik te verliezen. We moeten de experts zijn die naast de ouder staan, niet boven hen."
De toekomst is inclusief
Als manager ziet Chris de toekomst positief in, als we blijven investeren in verbinding. De 'generatiekloof' is volgens Chris geen onoverkomelijk probleem, maar een kans.
"Mijn advies aan andere managers? Wees niet bang voor de vragen van de jongeren en onderschat de intuïtie van de ouderen niet. De sleutel is wederzijds respect. Als de ervaren kracht de jongere collega erkent en de jongere collega de ervaring van de oudere waardeert, dan heb je een team dat onverslaanbaar is. Uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel."
Voor een veerkrachtige samenleving
Impact zit vaak in de kleinste momenten. Al die momenten lijken klein, maar samen maken ze een wereld van verschil. Voor kinderen, ouders, collega’s én de samenleving van morgen. In ons jaarverslag lees je hoe we iedere dag bouwen aan een fijne en veilige plek voor ieder kind.